0107.09

Niet alle ouderen zitten achter de geraniums met een bloemetjesjurk. Niet alle 50 plussers zijn hetzelfde. Het gaat om het juiste inzicht in je doelgroep.

Hebben we het nou over ouderen, 50plussers, senioren of bejaarden? In ouderenmarketing is labeling en stereotypering ontzettend belangrijk én mateloos interessant. Als je het over senioren hebt, stereotypeer je dan? Of moet je ‘het beestje wel bij de naam noemen’ omdat de groep zich anders niet aangesproken voelt?

Ik kom veel organisaties  tegen die bang zijn om stereotypes te gebruiken en het daarom maar helemaal uit de weg gaan. En er zijn genoeg voorbeelden van reclames waar het dan ook mis gaat. Specsavers (oud vrouwtje krijgt slaag in brillenwinkel) en Koopmans Shaker (Johnny Kraaijkamp jr. in ‘oude vrouwenkostuum’ met Parkinson shaket de pannenkoekenmix) zijn niet voor niets genomineerd voor meest irritante reclame (loden leeuw).

Ik kom net terug van vakantie in Australië, waar ik een maand lang in een gebloemd camperbusje heb rond gereden.  Zeker driekwart van de mensen die ook roadtrips aan het maken zijn is ‘50plus’. En de Australische babyboomer lijkt helemaal niet bang voor stereotypes. Overal zie je trotse bumperstickers met: retired and loving it of spending my kids inheritance. Ook zie je t-shirts in souvenirswinkels met: Grandpa: The man, The myth, The legend etc. Op een snikhete dag  zagen we een man die bezweet bij zijn busje aankwam om zijn fiets in te laden waarop staat: Adventure before Dementia. 

De mate waarin iemand zich oudere voelt en dus de ‘status’ oudere accepteert lijkt te  verschillen. Sommige mensen zijn misschien wel 50plus maar voelen zich nog niet zo en ergeren zich aan alles waar het label oudere op staat. Maar anderen accepteren de status en zijn er juist trots op. De Australische babyboomers die ik gezien heb nemen zichzelf niet al te serieus en vallen duidelijk in de laatste categorie.

Bertien Koopman